De zussen Bé, Jo en Anna komen al acht jaar lang op de sterfdag van hun moeder bij elkaar.Bé lijdt aan boulemia, vraatzucht: regelmatig loopt ze als een razende door de supermarkt, stouwt... Lees verder >>
Toneeltekst ; komedie , 3 dames - 60 min
bron: T.I.N:
De zussen Bé, Jo en Anna komen al acht jaar lang op de sterfdag van hun moeder bij elkaar.Bé lijdt aan boulemia, vraatzucht: regelmatig loopt ze als een razende door de supermarkt, stouwt haar karretje vol voedsel en begint onderweg naar huis al aan de rauwe runderpoulet. Na al het voedsel als een waanzinnige verorberd te hebben, braakt ze het onverteerd weer uit. Op dit moment organiseert ze een horecabeurs. Anna lijdt aan anorexia nervosa: zij eet nauwelijks en wil alleen maar hongeren. Zij schrijft een boek over vrouwen en seks in Europa. Jo let op haar gewicht door af en toe op dieet te zijn. Ze ziet er goed verzorgd uit, is getrouwd, heeft een kind en maakt reclame-filmpjes. Alledrie zijn ze geobsedeerd door eten.Tijdens dit samenzijn, waar telkens het wijnglas geheven wordt ‘op moeder’, groeit het al jaren sluimerende conflict tussen de zussen. Steeds weer opnieuw doet met name Anna een aanval op Jo. Bé probeert de boel te sussen door over iets anders te beginnen. Ze hebben het over mannen, seks, uiterlijk, maar vooral over vroeger. Over moeder en haar eerste man, de vader van Bé, met wie ze nu weer in de hemel herenigd is, over haar tweede man, de vader van Anna en Jo. Over de kwelling van de gezamenlijke maaltijden door zijn manier van eten, van schrokken, het laten kraken van de kippenbotten en zijn autoritaire optreden.Alledrie haten ze de man om hun eigen reden: Bé omdat ze hem als stiefvader als een indringer zag, Anna omdat hij haar moeder mentaal wurgde en Jo omdat Anna zijn lievelingetje was en met haar anorexia nervosa alle aandacht trok. Terwijl Bé en Anna geen contact meer met hem hebben, bezoekt Jo de vader nog steeds. Als Jo aan Bé en Anna een envelop van de vader overhandigt waarin alleen een briefje van honderd zit, barst het conflict open, waarna Jo met ruzie vertrekt.Eten is geschreven in ultra korte eigentijdse en puntig geformuleerde zinnen die de kwalen van het hedendaagse vrouwenbestaan, jong, glad en rimpelloos, vlijmscherp analyseren. Eten werd in het seizoen 1991-1992 gespeeld door Toneelgroep Carrousel in de regie van Matin Veldhuizen. De première vond plaats op 19 september 1991 in de Toneelschuur te Haarlem. FragmentAnnawat iedereen wil tegenwoordiggespierde armenopgespoten lippenwaarvan de binnenkantiets naar buiten komtstrakke siliconeborstenalsof je zo uit je eigen commercial gestapt bentBézou dat nou lekker vrijenmet die tupperware hulpstukkenAnnahet blijft tweede garnituurde één voelt het nieten de ander voelt nietsBéik las in een wachtkamerblaadjedat Jackie Onassiszich tien jaar heeft laten oprekkenof aftrekkendoor de kosmetische chirurg van Michael JacksonJoals Michael Jackson de stad ingaatlaat hij zich grimerenals oude negeranders wordt hij door fans in stukken gescheurddie grimeur moet dan meeom hem om de zoveel tijdbij te werkenBéhoe weet je datJovan een collega in HollywoodAnnavan mij mogen ze Michael Jacksonin stukken scheurenenge creepBéhij kan wel lekker bewegen(Bé doet het na)Annaen Jackie Onassis is altijd al een barbie geweestook toen ze nog een Kennedy wasJoElisabeth Taylor heeft zichtwintig jaar laten verjongenze ziet er weer net zo geweldig uit als vroegerBéen heeft een vriend van zesentwintigdie waanzinnig verliefd op haar isAnnamaar als die mond opengaatis het net Dappere Dodoof één van de ThunderbirdsBéMadonna heeft haar borsten en lippen laten vergrotenen Cher heeft zich volledig laten verbouwenAnnaik snap het nietdat gezonde mensenvrijwillig in zich laten snijdener wordt schande over gesprokendat dieren en sporters worden volgespoten met troepmaar niemand klaagt eroverdat vrouwen zich laten inspuitenmet collageenzich laten liftenvet af laten zuigenneuzen laten veranderenjukbeenderen en ribben laten wegzagenkijk naar Amerikaanse filmstelevisieseriesde verslaggeefsters van CNNalle vrouwen van boven de vijfendertigzien er hetzelfde uitjongen rimpelloze eenheidsworstenmet diepliggende treurige ogenBéogen laten zich niet liftendie hebben veel gezienoude ogen zijn vies
pers‘Eten is een zedenschets over drie zusters, die niet naar Moskou maar naar de ijskast verlangen, en laat het aan Matin van Veldhuizen over om geestige en uitgesproken valse dialoogjes te produceren’. (Haarlems Dagblad, 20 september 1991)
‘De pathologische verhouding die vrouwen hebben met voedsel is door de media uitgemolken, maar komt op het toneel zelden aan bod. Het onderwerp komt dan ook in de buurt van vormingstoneel, al heeft de schrijfster in deze luchtige schets de vorming gelukkig vermeden. Herkenning is er volop, zeker voor vrouwen’. (De Volkskrant, 21 september 1991)
‘Op speelse en luchtige wijze relativeert Matin van Veldhuizen het belang dat men hecht aan uiterlijk en voorkomt ze dat het stuk een onverteerbaar zelfbeklag wordt waar een therapeutische werking vanuit moet gaan’. (NRC, 20 september 1991)
