Twee Hollandse mannen van rond de dertig raken in gesprek op een vliegveld. Ze wachten op hun vlucht naar Rome, die anderhalf uur vertraagd is. Of ze elkaar kennen is niet duidelijk. De een transpireert hevig, de ander gaat vaak naar de wc. Ze zouden... Lees verder >>

Twee Hollandse mannen van rond de dertig raken in gesprek op een vliegveld. Ze wachten op hun vlucht naar Rome, die anderhalf uur vertraagd is. Of ze elkaar kennen is niet duidelijk. De een transpireert hevig, de ander gaat vaak naar de wc. Ze zouden vrienden kunnen zijn, maar hun gespreksthema’s zijn van een verbazingwekkende oppervlakkigheid. Het denken is hoorbaar en zichtbaar. Gaandeweg het gesprek lijken kameraadschap en opoffering een andere betekenis te krijgen dan de twee ooit hadden kunnen vermoeden. Dan vertrekt hun vlucht en gaat het leven onherroepelijk door. Voor één van de mannen.

Nederland, 2027. Ons land is een natie van gelijkheid, pais en vree en optimisme! Maar het land is ook in rouw. De premier die jaren geleden met zijn toespraak ‘De eeuw van mijn dochter’ de positieve golf in gang zette, is overleden. Zeus, Apollo en... Lees verder >>

Nederland, 2027. Ons land is een natie van gelijkheid, pais en vree en optimisme! Maar het land is ook in rouw. De premier die jaren geleden met zijn toespraak ‘De eeuw van mijn dochter’ de positieve golf in gang zette, is overleden. Zeus, Apollo en Hera, goden die al jaren uit de mode zijn, maken zich inmiddels grote zorgen. Ze wantrouwen het optimisme en sturen signalen om de Nederlanders ervan te overtuigen dat met deze houding een catastrofe onafwendbaar is. Ze worden echter niet meer gehoord. Hun laatste hoop is gericht op Amelie, dochter van de overleden staatsman. Alleen zij kan het land redden, als haar pessimistische toekomstvisie tenminste wordt geaccepteerd. De eeuw van mijn dochter is een toneelstuk geschreven als een klassieke tragedie in rijmende alexandrijnen, geïnspireerd door de redevoering 'De eeuw van mijn dochter' van premier Balkenende over het ideale Nederland van de toekomst, in de eeuw van zijn dochter. Het stuk van Pfeijffer speelt zich af in de toekomst. Balkenende is inmiddels overleden en zijn dochter Amélie aanschouwt Nederland zoals het onder leiding van haar vader geworden is.