Twee hoogbejaarde zusters maken de balans op van de afgelopen dag en alle dagen daarvoor. Ze houden elkaar in een psychologische wurggreep die vermoedelijk niet veel verschilt van toen ze elf waren
Frank Houtappels (1968) schrijft sinds 1994 voor... Lees verder >>

Twee hoogbejaarde zusters maken de balans op van de afgelopen dag en alle dagen daarvoor. Ze houden elkaar in een psychologische wurggreep die vermoedelijk niet veel verschilt van toen ze elf waren Frank Houtappels (1968) schrijft sinds 1994 voor toneel, televisie en film. Hij was van 29005 tot en met 2008 lid van de artistieke kern van mugmetdegoudentand. Brak was het eerste toneelstuk dat hij voor dit gezelschap schreef.

Een schitterende avond aan de Portugese kust. Vier boezemvrienden komen jaarlijks bij elkaar in het kleine Hotel Atlantico, om hun vriendschap, hun succes en vooral zichzelf te vieren. Maar dit jaar is alles anders. Een onbetrouwbare werkster, een... Lees verder >>

Een schitterende avond aan de Portugese kust. Vier boezemvrienden komen jaarlijks bij elkaar in het kleine Hotel Atlantico, om hun vriendschap, hun succes en vooral zichzelf te vieren. Maar dit jaar is alles anders. Een onbetrouwbare werkster, een ridderorde, een afwijzing, jaloezie en de dood gooien roet in het eten. De anders zo onbezorgde lach krijgt een bange echo, de wijn een wanhopige afdronk. En terwijl de pensionhoudster niets anders te doen heeft dan volslagen nutteloos de getijden bij te houden in een schriftje, vult het leven van de vrienden zich met blinde paniek. Hoeveel storm kan een vriendschap verdragen? Een tragikomedie geschreven door Frank Houtappels

List en liefde in Librisland
Tragikomedie
Een meeslepende tragikomedie over ambitie, verleiding, pure passie en de hoge prijs die daarvoor moet worden betaald.
Lenhard, zijn vrouw Odille en huisvriend Rollo laten de frisse en enthousiaste Victor in... Lees verder >>

List en liefde in Librisland Tragikomedie Een meeslepende tragikomedie over ambitie, verleiding, pure passie en de hoge prijs die daarvoor moet worden betaald. Lenhard, zijn vrouw Odille en huisvriend Rollo laten de frisse en enthousiaste Victor in hun leven toe. Ze genieten met volle teugen van zijn jeugdige charme en energie. Tot de jonge man zijn ware gezicht laat zien, en dan is het te laat. Zonder dat iemand het merkte, heeft hij de fundamenten van hun veilige en vertrouwde bestaan aangevreten. Het ooit zo evenwichtige drietal vindt zichzelf terug in een levensgevaarlijk spel, waar hartstocht, knagende twijfel en allesverzengende jaloezie de regels bepalen en waar geen ontsnappen meer aan is.

Theaterkomedie: 4 acrices , 1 acteur
Tussen de vuile vaat in de keuken van Chinees restaurant De Gelukkige Mandarijn speelt zich onder het jongste personeel een gruwelijke tragedie af met noodlottige gevolgen. Tien jaar later komen ze weer bij elkaar in... Lees verder >>

Theaterkomedie: 4 acrices , 1 acteur Tussen de vuile vaat in de keuken van Chinees restaurant De Gelukkige Mandarijn speelt zich onder het jongste personeel een gruwelijke tragedie af met noodlottige gevolgen. Tien jaar later komen ze weer bij elkaar in het inmiddels dichtgespijkerde restaurant. Spoken uit het verleden klappen uit de kast, de geschiedenis herhaalt zich en deze keer zit er niets anders op dan de confrontatie op volle sterkte aan te gaan.

Toneelstuk ; 3 dames , 1 heer
De potvis is een komedie over twee zussen, hun moeder en de buurjongen die worden geconfronteerd met de beperkte houdbaarheid van hun vertrouwde bestaan.De zusjes Mia en Roos zijn zo verschillend als maar kan. Dat blijkt... Lees verder >>

Toneelstuk ; 3 dames , 1 heer De potvis is een komedie over twee zussen, hun moeder en de buurjongen die worden geconfronteerd met de beperkte houdbaarheid van hun vertrouwde bestaan.De zusjes Mia en Roos zijn zo verschillend als maar kan. Dat blijkt opnieuw wanneer zij elkaar treffen in het ouderlijk huis aan zee, om orde op zaken te stellen na de dood van hun humeurige vader. bron: T.I.N In deze luchtige komedie in vijf bedrijven, ontdekken een moeder en haar twee dochters in een synchroon lopend bewustwordingsproces, sinds vele jaren niet gelukkig te zijn. Ze besluiten alledrie opnieuw te beginnen. Moeder Ingrid besluit na de dood van haar man, met wie ze zich haar leven lang verveeld heeft naar Zuid-Azië te verhuizen. Haar dochter Roos besluit haar bestaan als nuffige expat-vrouw in Zuidoost-Azië juist op te geven en keert in weldadige nederigheid terug in het ouderlijk huis. Mia verlaat haar man en twee hockeyende kinderen die nauwelijks belangstelling voor haar hebben, en vertrekt met de ongecompliceerde, viriele en vrijgezelle buurman Walter voor een reis per camper door de Verenigde Staten. Maar voor het zover is, moeten bij de dames eerst de schellen van de ogen vallen. Dat gebeurt in een komedie, waarin de handeling zich afspeelt in de eerste periode na de crematie van de echtgenoot en vader van respectievelijk de moeder en dochters. Ze zijn dan voor het eerst sinds jaren weer voor langere tijd samen. Tijdens dit samenzijn komt de oorzaak van hun ongeluk aan het licht: ze hebben nauwelijks interesse voor elkaar, hun nabije omgeving en voor de wereld waarin ze leven. Zonder het zelf in de gaten te hebben, raakten ze zo onthecht van hun omgeving. Typerend voor die desinteresse is bijvoorbeeld dat de urn met de as van vader wordt vervoerd in een ordinair plastic winkeltasje en zoekraakt. In de opening van het derde bedrijf, dat zich afspeelt op de veranda van het huis van Roos in Bangkok, verwart Ingrid Thailand met Indonesië. “Thailand, moeder, je bent in Thailand.” Voor de komedie blijkt de desinteresse van de personages heel dankbaar: ze levert veel komische situaties en dialogen op. De titel, De Potvis, slaat op een metaforische motief in het stuk. Een paar keer wordt gewag gemaakt van een potvis die op het strand is aangespoeld. Er wordt verteld dat zo'n stranding veroorzaakt wordt als het beest bij Schotland de verkeerde afslag neemt en in de Noordzee terechtkomt en daar zijn oriëntatie verliest. Aan het eind blijkt de metafoor op het lot van Ingrid, de moeder te slaan. Vlak voordat ze naar Zuidoost-Azië vertrekt, krijgt ze een zenuwinzinking, en zal de rest van haar leven thuis verzorgd moeten worden door Roos. Ze heeft in haar leven - heel slordig - de verkeerde afslag genomen, is haar oriëntatie kwijtgeraakt en gestrand. Zoals alle stukken van Frank Houtappels is ook 'De Potvis' een klassiek toneelstuk te noemen. Ronde personages, vijf bedrijven en alles wat er verteld moet worden, wordt gecommuniceerd in dialoog. Daarbij is het stuk heel amusant. De personages zijn scherp getekend, oorspronkelijk en geloofwaardig. Het stuk toont een groot bewustzijn van de hedendaagse sociale gezinscultuur van Nederland en neemt daartegenover een dubbelzinnige houding in. Enerzijds lijkt de schrijver zijn personages in moreel opzicht af te wijzen: hij laat zien hoe triest hun desinteresse is. Anderzijds heeft hij deze tekortschietende dames zo innemend en menselijk neergezet, dat het mogelijk is tevens warmte en sympathie voor hen te voelen. Personages Ingrid, ongeveer 70 Mia, ongeveer 40 (dochter van Ingrid) Roos, ongeveer 40  (dochter van Ingrid) Walter, ongeveer 40 (buurman van Ingrid) Persreacties Houtappels schreef een originele komedie - een tikkeltje absurd, met een paar verrassende wendingen en vooral naar het einde toe een licht schurende ondertoon. De Potvis is een portret van vier eenlingen die er alles aan doen om het roest uit hun levens weg te poetsen. Geen simpel relatiegedoe, waarover zoveel ‘eigentijdse’ komedies gaan, maar een subtiel opgebouwd stuk over het gebrek aan deining in het leven. Korte zinnetjes, rake observaties.(Volkskrant, Hein Janssen) Houtappels kleedt de handeling aan met een groot aantal geestige zinnetjes en dialogen. (Henk van Gelder, NRC Handelsblad)De Potvis, een aantrekkelijke tragi-komedie over dat ene thema waar we nooit over uitgepraat raken: gezin en relaties. Houtappels heeft geestige dialogen in de vingers en legt smakelijk de pijn bloot die lange relaties met zich meezeulen. (De Telegraaf, Peter Liefhebber) Fragment BEDRIJF 4 DAG INGRID STAAT ONBEWEEGLIJK NAAR DE TUIN TE KIJKEN. ZE ZIT ONDER HET STOF. ROOS KOMT NAAR BUITEN, ZE WUIFT ZICHZELF KOELTE TOE. ROOS: Bah. Wat een loeder, die Suzi. Ik zou d'r op straat moeten zetten, maar zij is al mijn derde hier en het maakt geen verschil. Het zijn allemaal dezelfde doortrapte, veile meiden. Ik heb haar verboden de telefoon nog langer aan te nemen, al doet ze natuurlijk of ze het niet begrijpt. Als het ze niet uitkomt kunnen ze ineens geen engels verstaan. Heb jij Ping gezien? Die hoort al lang aan het werk te zijn. Hij moet sproeien, het wordt een hete dag. INGRID:Je hebt een schitterende tuin. ROOS:Wij hebben de mooiste tuin van de hele buurt. Dankzij Ping. Je moet 'm een beetje opjutten, maar dan krijg je ook echt wat. ROOS KIJKT INGRID VOOR HET EERST AAN. ROOS:Wat heb jij! Wat zie je eruit! INGRID:Ik ben gevallen. ROOS:Je zit helemaal onder het... wat is dit? ROOS LOOPT OP INGRID TOE EN WIL HAAR AFKLOPPEN. INGRID:Niet afkloppen. Het is je vader. ROOS:Hoe... wat... waar is die urn! INGRID:Ik wilde je vader de tuin laten zien. Maar ik denk dat die Suzi net gedweild had. Ik gleed uit over het afstapje en het deksel schoot los. ROOS:(Roept) Suzi!. INGRID:Het is niet haar schuld. Ik had beter uit moeten kijken. Ping wilde me nog overeind helpen. Maar toen ie die urn zag liggen zonder deksel is ie er als een haas vandoor gegaan. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Hij ligt half over de grond, hij zit in mijn nek, in mijn oren, mijn wenkbrauwen, mijn haar. Ik heb 'm ingeademd. We zijn nog nooit zo intiem geweest. ROOS:Je moet onder de douche. INGRID:Ik kan hem toch moeilijk wegspoelen door een afvoerputje. ROOS:Je kan hier ook niet zo blijven staan. ( Roept) Suzi! INGRID:Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Misschien kan ze... Stoffer en blik of iets in die richting. ROOS:SUZI! Blijf staan. Ik kom zo terug. ROOS LOOPT NAAR BINNEN. INGRID BLIJFT ONBEWEEGLIJK STAAN. ROOS KOMT TERUG MET STOFFER EN BLIK. ZE ZIET DE URN LIGGEN, RAAPT HEM OP EN GEEFT 'M AAN INGRID. ROOS:Er zit een deuk in. Als het deksel nog maar past. Waar is het deksel? ROOS BEGINT VOORZICHTIG DE AS VAN DE GROND TE VEGEN. ROOS:Ik doe het heel voorzichtig, zie je? Het is niet erg. Als ik er niet te lang over nadenk is er niks aan de hand. Het is gewoon stof. Godallemachtig. Ik heb al jaren geen stoffer en blik in mijn handen gehad. INGRID:Het spijt me dat ik je tuinman weg gejaagd heb. Ik zou het heel erg vinden als door mijn schuld je gazon verdort. Het ligt er net zo mooi bij. ROOS:Maak je niet druk moeder. In het ergste geval sproei ik zelf. INGRID:Mijn moeder zei altijd, een vrouw is als gras. Af en toe moet je over je laten lopen. ROOS:Af en toe misschien, maar niet heen en weer. SUZI! ROOS LOOPT MET DE STOFFER NAAR HAAR MOEDER EN BEGINT HAAR HAAR MOEDER AF TE KLOPPEN. ZE PROBEERT ZO VEEL MOGELIJK AS OP TE VANGEN IN DE URN. ROOS:Die luie teef. Ik heb zelf ook al eens bijna mijn nek gebroken. Ik heb het haar honderd keer gezegd, (Roept richting huis) PUT DOWN THE WET FLOOR SIGN AFTER CLEANING THE TERRAS! Werkelijk. Dit is de druppel. Ze vliegt eruit, kan me niet schelen wat Howard zegt. Het is zij er uit of ik eruit. Heb je je pijn gedaan? INGRID :Mijn stuitje. Maar dat heb ik toch niet nodig. ROOS:Verdorie, mamma. INGRID :Ik zie het deksel. Daar. ROOS LOOPT NAAR HET DEKSEL EN RAAPT 'M OP. ZE GAAT VERDER NIET VEGEN, KIJKT ZOEKEND OM ZICH HEEN. INGRID:Hoe lang blijven jullie hier nog wonen. ROOS:Het ligt er aan wat Howard wil. Hij kan hier vast nog wel een paar jaar blijven, zolang de economie niet tegen zit. Maar Howard is niet graag lang op één plek. Hij heeft het nu steeds over Suriname. Dus het zou me niks verbazen... INGRID:En die tuin? ROOS:We hebben nog overal een tuin gehad. Behalve in New York. Maar daar kun je weer heerlijk winkelen... Eens kijken. Ben ik nou overal geweest? Waar ben je precies gevallen? INGRID KIJKT IN DE POT. INGRID:Ik heb nog niet de helft. En het wás al zo weinig. Ik ben bang dat 'ie toch voor een deel is verwaaid. D'r zitten allemaal dorre bloemblaadjes tussen. ROOS:Wil je dat ik de stofzuiger pak? Dan doe ik er een nieuwe zak in. INGRID:Misschien is het wel goed zo. Misschien is dit wat ie had gewild. Misschien heeft ie me een duw gegeven. Had ie het wel gehad in die pot. ROOS:Weet je wat ik denk? Ik denk dat je gelijk hebt. Het is wel goed zo. Er zijn erger plekken, het is een schitterende tuin. Hij vindt het vast geweldig om hier uitgestrooid te worden. A1 zie ik mijn tuinman waarschijnlijk niet meer terug. Zullen we de rest dan ook maar doen? INGRID:Ja, dat lijkt me wel het beste. Hier? ROOS:Nou, een beetje verder weg van het terras? En niet te dicht bij het zwembad, als het jou niet uitmaakt. INGRID:Help me even. INGRID HEEFT MOEITE MET OPSTAAN. INGRID:Wat is het nou helemaal, zo'n stuitje Het heeft werkelijk geen enkel nut. Maar het kan nog verdraaid veel pijn doen. ROOS:Kom maar. Of wil je nog even op Mia wachten? INGRID:Waar is die? ROOS:Fietsen, met Walter. INGRID:Ach nee, laten we het maar doen. Dan hebben we het maar gehad

Een winterverhaal ; 3 dames , 1 heer
Het winterse dorpje Garmisch-Partenkirchen staat elk jaar in het middelpunt van de belangstelling, als de skischansspringers er bij elkaar komen. Wat bijna niemand weet, is dat dit skioord al mensenlevens lang een... Lees verder >>

Een winterverhaal ; 3 dames , 1 heer Het winterse dorpje Garmisch-Partenkirchen staat elk jaar in het middelpunt van de belangstelling, als de skischansspringers er bij elkaar komen. Wat bijna niemand weet, is dat dit skioord al mensenlevens lang een knusse kabou- tergemeenschap huisvest. Een verhaal vol winterse emoties van kleine mensen met grote problemen. Op zoek naar een nieuw evenwicht, naar warmte en geborgenheid. Zodat de volgende winter wat minder koud zal zijn.

Tragikomisch toneelstuk in zeventien scenes: 7 dames, 4 heren
De sterrentrek is een tragikomisch toneelstuk over elf jonge volwassenen en hun individualistische zoektocht naar geluk. Waar kun je je tegen afzetten als er geen taboe meer valt te slechten?... Lees verder >>

Tragikomisch toneelstuk in zeventien scenes: 7 dames, 4 heren De sterrentrek is een tragikomisch toneelstuk over elf jonge volwassenen en hun individualistische zoektocht naar geluk. Waar kun je je tegen afzetten als er geen taboe meer valt te slechten? Wat te doen met engagement nu achter idealen aan lopen potsierlijk is geworden? In dit stuk zijn de personages met zichzelf bezig. Niet dat het wereldleed er niets toe doet, ze lijken eerder murw geslagen door het feit dat er altijd wel ergens een brandhaard te vinden is. Daarover piekeren staat een invulling van het eigen leven in de weg. En daarom besluiten ze zich te redden. In zeventien scenes wordt gezapt tussen drie uiteenlopende verhalen: een jong echtpaar dat op het punt staat een kind te krijgen, drie zangeressen in een achtergrondkoortje en een homopaar waarvan er één seropositief is

Toneelspel voor 4 dames
Kitty, Aggie en Francien zijn zusjes. Aggie heeft een dochter, Sophie, met wie ze een kapsalon drijft. Kitty laat haar haar doen, en in het Noordlimburgse dorp waar ze wonen lijkt weinig aan de hand te zijn. Tot jongste zus... Lees verder >>

Toneelspel voor 4 dames Kitty, Aggie en Francien zijn zusjes. Aggie heeft een dochter, Sophie, met wie ze een kapsalon drijft. Kitty laat haar haar doen, en in het Noordlimburgse dorp waar ze wonen lijkt weinig aan de hand te zijn. Tot jongste zus Francien besluit haar woonplaats Amsterdam te verlaten en haar zusjes op te zoeken.Een ogenschijnlijk perfect huwelijk voor Kitty, een huwelijk op de klippen voor Aggie, en helemaal geen huwelijk voor Francien. Terwijl de laatste asperges uit de grond worden gehaald, maakt oud zeer ruimte voor nieuwe pijn, maar gelukkig gaat dochter Sophie haar eigen gang. bron: T.I.N: De stukken van Frank Houtappels zijn eigentijdse zedenkomedies, met een trefzekere  weerspiegeling van de cultuur van de Nederlandse middenklasse. In Aan het eind van de aspergetijd confronteren drie zusters uit Limburg die de middelbare leeftijd hebben bereikt, elkaar met wat ze tot dan toe van hun leven gemaakt hebben. Francien is actrice geworden en heeft voor Limburgse begrippen een liederlijk leven in Amsterdam achter de rug, is kinderloos gebleven en heeft geen vaste partner. Aggie heeft haar hele leven de enige kapsalon in het dorp bestierd. Haar hoop voor de toekomst is dat haar dochter Sophie de zaak overneemt. Kitty tenslotte is met Wim, de plaatselijke arts getrouwd en zet zich al enkele jaren in voor liefdadigheidsinstellingen als Foster Parents. Op de achtergrond scharrelt de dochter van Aggie, Sophie, die begin twintig is. Ze is net voor het eerst verliefd geworden op een illegale Poolse arbeider, die op de naburige boerderij helpt met de aspergeoogst. Als Francien eens een nachtje bij Aggie komt logeren, brengen de drie zussen de avond met elkaar door. Met een fles sterke drank op tafel komen er een paar spectaculaire skeletten uit de kast. Het huwelijk van Kitty blijkt een farce te zijn: haar Wim is homoseksueel. De carrière van Francien blijk nooit echt van de grond te zijn gekomen en helemaal in het slop te zitten en de volgende ochtend, als iedereen slaapt, pleegt Aggie verraad jegens haar dochter. Ze spelt de werkgever van de Pool op de mouw dat de jongen Sophie heeft aangerand en raadt hem aan de jongen te laten verdwijnen. Zo gaat dit stuk Houtappels verder waar de meeste zedenkomedies ophouden. De zwaktes en fouten in de karakters van de personages worden niet met mededogen vergoelijkt, maar juist onderstreept. De personages roepen mededogen op, omdat de situatie die Houtappels schetst zo herkenbaar is, dat de toeschouwer direct aan zichzelf en zijn familieleden zal moeten denken. De toeschouwer kan de personages onmogelijk afwijzen om hun zwaktes, hij kan slechts constateren dat ondanks de zorgeloosheid om het bestaan, ons leven nog steeds tamelijk heftig is. Aan het eind van de Aspergetijd is een eigentijdse zedenkomedie over vrouwen die worstelen met het ouder worden en zich afvragen wat een zuster nog voor ze kan betekenen. Personages Francien, midden veertig Kitty, eind veertig Aggie, eind veertig Sophie, dochter Aggie, begin twintig Fragment FRANCIEN:O nee zusje, zo zijn we niet getrouwd. Het zit je nogal dwars geloof ik, dat ik leef zoals ik dat wil. Ik heb er geen zin in me klem te draaien in een huwelijk dat geen kans van slagen heeft. KITTY:Waar heb je het over?AGGIE:Je overdrijft wel vind ík, doe maar niet.FRANCIEN: Je weet heel goed waar ik het over heb. Ik neem geen genoegen met de helft, of bijna goed, en dat is precies wat jij wel gedaan hebt. En nu valt het ineens tegen en trap je van je af, richting mij. Je zit al de hele avond naar me te prikken. Ik heb geen zin om de pispaal te zijn. KITTY: Wie neemt er hier genoegen met de helft? Jij bent over de veertig en moederziel alleen. AGGIE: Kitty, niet doen. FRANCIEN: Ik ben tenminste bewust alleen, maar hoe zit dat met jou? Nu Marcel de deur uit is en Wim...KITTY: Vertel het eens Francien. Hoe ligt het met Wim? AGGIE: Zal ik nog maar eens bijvullen?FRANCIEN: Graag. En laten we hier in godsnaam over ophouden. KITTY: Dat dacht ik ook. FRANCIEN: Ik ben niet moederziel alleen. AGGIE: We zouden er over ophouden. Maar het is je eigen schuld Fransje. Dan had je het haar maar moeten vertellen. Zal ik het haar vertellen? KITTY:Wat vertellen?AGGIE: Nou Fransje, vertel.FRANCIEN: Ik vertel niks. Zij heeft natuurlijk meteen haar oordeel klaar. AGIE: Fransje heeft net een abortus gehad. KITTY: Was jij zwanger dan? AGGIE: Daarom kwam dat zo bot over, wat je net zei, over die kinderen. Hè, Francien? KITTY: Van wie was jij zwanger? AGGIE: Van eh... Hoe heette hij? FRANCIEN: Guao. AGGIE: Die heeft haar laten zitten en toen kon ze het moeilijk houden. Je mag best wat meer compassie met haar hebben. KITTY: Ik peins er niet over. Als ze het had gehouden had ik compassie gehad. Niet met haar, maar met dat arme kindFRANCIEN: Godverdomme. AGGIE: Nou nou nou… KITTY: Weet Wim hier van? AGGIE: Wat heeft Wim hier nou weer mee te maken? Als die Argentijn het maar weet.FRANCIEN: Guao weet het.KITTY: Geloof je het zelf? Zullen we die Guao nou maar even laten rusten? AGGIE: Hou nou toch op Kit. KITTY: Ze zit te liegen, Agnes.AGGIE: Waarom zou ze liegen over zoiets? KITTY: Waarom niet? Ze is gek op liegen en de kluit belazeren. Ze heeft er haar vak van gemaakt. Ze is nooit zwanger geweest van die Argentijn.AGGIE: Van wie dan wel?FRANCIEN: Daar ben ik ook benieuwd naar.KITTY: Ik wil alleen maar zeggen dat ik van ganser harte hoop dat je gauw een leuke vent voor jezelf vindt. Dan hou je misschien op met Wim constant te bepotelen. FRANCIEN: Wat krijgen we nou? AGGIE: Nou zit er toch een vliegje in mijn glas. KITTY: Ik heb je nog in bescherming genomen. Ik heb het voor je goedgepraat. Ik dacht, hij heeft haar verleid, hij is mooi, en aantrekkelijk. en jij bent een mooiere versie van mij. Je bent spannend en onafhankelijk en in het weekend waarschijnlijk erg alleen. Met de zeden heb je het nooit zo nauw genomen, en nu is het een keer gebeurd dat mijn man met mijn zuster het bed in duikt. Het is te ordinair voor woorden en ik was bereid het te vergeten, maar jullie moesten zo nodig op herhaling blijven gaan en nu kom je hier en gaat het me nog inwrijven ook. AGGIE: Is dit waar Francien? FRANCIEN: Natuurliik niet KITTY: Lieg niet! Je hebt me waar je me hebben wilt, in de verdediging. Je hebt altijd al stiekeme trappen naar me uitgedeeld. Toen Wim en ik trouwden deed je er al alles aan om het feest te vergallen. Je kan me gewoonweg niet gelukkig zien. God weet waarom maar je moet wel een hekel aan me hebben.FRANCIEN: Ik kan niet geloven dat je dat van me denkt. KITTY: Geloof het maar wel. Vanaf nu gaat het tussen ons, zusje. Ik zal Wim verbieden nog naar zo'n zogenaamd congres te gaan. De maat is vol. Dacht je nu werkelijk dat ik op mijn achterhoofd gevallen ben? Steeds, als hij nog maar koud de deur uit was, heb ik naar de RAI gebeld. Een pluimveetentoonstelling, een symposium over homosexualiteit en krijgsmacht, rommelmarkten, postzegelbeurzen, bijeenkomsten van berofielen en parapsychologen, maar nooit had het ook maar iets met de artsenij te maken. Ik weet het al lang, het was te verschrikkelijk om hardop te zeggen maar je dwingt me er toe. Ik wil dat het stopt. Ik wil dat jullie stoppen. Na vanavond wil ik je nooit meer zien. AGGIE: Heilige Maria, wat een bezoeking. FRANCIEN: Mag ik nu even? KITTY: Je mag weggaan. Nee. Blijf jij maar. Ik ga. Ik heb geen genoegdoening, ik weet niet wat ik je aan moet doen.