Een warme avond op een paradijselijk eiland. Hij is charmant, beschaafd en daadkrachtig. Zij is mooi, vrolijk en niet op haar mondje gevallen. Ze spelen het spel van de verleiding, van de grensoverschrijding, van de wederzijdse manipulatie. Hoe loopt dit... Lees verder >>

Een warme avond op een paradijselijk eiland. Hij is charmant, beschaafd en daadkrachtig. Zij is mooi, vrolijk en niet op haar mondje gevallen. Ze spelen het spel van de verleiding, van de grensoverschrijding, van de wederzijdse manipulatie. Hoe loopt dit af? In deze tekst leren we ook de moeder van het meisje kennen, een vrouw die haar ontzetting over de verdwijning van haar kind perfect en schijnbaar moeiteloos weet om te zetten in een rol die ze in het licht van de media met verve speelt. Rob de Graaf (Amsterdam, 1952) is als schrijver onder andere verbonden aan Dood Paard en Keesen & Co. Tot 1993 was hij verbonden aan Nieuw West dat hij mee heeft opgericht.

Een heel persoonlijke ode aan Amerika: het Amerika van de hoop en van de dood. John en Jacky behoren tot die wrede sprookjeswereld. Zij reizen door dit verbeelde land – van het Vrijheidsbeeld tot Woodstock, van Wounded Knee tot aan Zabriskie Point –... Lees verder >>

Een heel persoonlijke ode aan Amerika: het Amerika van de hoop en van de dood. John en Jacky behoren tot die wrede sprookjeswereld. Zij reizen door dit verbeelde land – van het Vrijheidsbeeld tot Woodstock, van Wounded Knee tot aan Zabriskie Point – en eindigend op een zonnige novemberdag in de hoofdstad van Texas. Een roadmovie

Drie vrouwen ontmoeten elkaar in een West-Afrikaans land. Het voor Europese toeristen gebouwde resort daar biedt niet alleen paradijselijke stranden, een heerlijke zee en een comfortabel verblijf: hier is ook de mogelijkheid om in contact te komen met... Lees verder >>

Drie vrouwen ontmoeten elkaar in een West-Afrikaans land. Het voor Europese toeristen gebouwde resort daar biedt niet alleen paradijselijke stranden, een heerlijke zee en een comfortabel verblijf: hier is ook de mogelijkheid om in contact te komen met sterke, donkere en lief glimlachende jongemannen, die graag bereid zijn om tegen een niet eens zo heel exorbitante vergoeding alles te doen wat er van ze verlangd wordt. Rob de Graaf (1952) is als schrijver onder andere verbonden aan Dood Paard en Keesen & Co. Tot 1993 was hij verbonden aan Nieuw West dat hij mee heeft opgericht.

Een bemiddelde weduwe nodigt haar volwassen kinderen uit voor een weekend in een Zwitsers chalet. Na een leven als 'vrouw van' en het verlies van haar echtgenoot gooit ze kordaat het roer om. Ze heeft een nieuwe vriend en met hem wil ze een bedrijf... Lees verder >>

Een bemiddelde weduwe nodigt haar volwassen kinderen uit voor een weekend in een Zwitsers chalet. Na een leven als 'vrouw van' en het verlies van haar echtgenoot gooit ze kordaat het roer om. Ze heeft een nieuwe vriend en met hem wil ze een bedrijf starten. Hij zorgt voor de ideeën, zij voor veel geld.De nieuwe partner wordt door de kinderen met argwaan bekeken. De zo mooie wending in het vastgelopen leven van de moeder levert vooral scheve ogen op.Toevallig zitten de dochter en haar vriendin net nu om een forse hypotheekgarantie verlegen. En de zoon, die het allemaal op eigen kracht wil doen, wordt toch wel onrustig als het familiegeld zomaar naar anderen verdwijnt.Wie heeft het meeste recht op het geld?Deze vraag loopt over in de vraag wie in dit gezin het meeste recht heeft op liefde en begrip.INTEREST, een bitter-komisch familieportret. Opvoering: Keesen & Co / Willibrord Keesen

Een kinderloos echtpaar houdt met grote moeite een jarenlang huwelijk in stand. Hij is een intellectueel en zij is een geslaagde zakenvrouw. De eenzaamheid die ze bij elkaar voelen, hun verlangen naar veiligheid en geborgenheid, vindt zijn uitweg in... Lees verder >>

Een kinderloos echtpaar houdt met grote moeite een jarenlang huwelijk in stand. Hij is een intellectueel en zij is een geslaagde zakenvrouw. De eenzaamheid die ze bij elkaar voelen, hun verlangen naar veiligheid en geborgenheid, vindt zijn uitweg in eindeloos geruzie. Ze hebben geen antwoord op het leven en zijn verpest door cynisme, consumentisme en alles wat het moderne leven de schijn van dynamiek en schoonheid geeft. Inderdaad, schijn bedriegt. En om dat bedrog te ontdekken heb je vreemde ogen nodig. In Geslacht is dat een vriendenstel, waarvan de jongen afkomstig is uit Chili. Tegenover de wanhoop en zwartgalligheid van de moderne westerse mens toont de Chileense jongen een levenshouding die verwart omdat hij puur is. Geslacht is een meesterwerk en werd in 2004 door de pers juichend ontvangen. Hein Janssen in de Volkskrant prijst de kwaliteit van de dialogen: Waar Geslacht evenwel uniek in is, is de taal. De Graaf schrijft niet zozeer levensechte dialogen, hij schrijft dialogen in poezie. Rob de Graaf ontving recentelijk de Prosceniumprijs voor zijn bijdrage aan het Nederlandse toneel en de Toneelschrijfprijs van de Nederlandse Taalunie.

Stalker en Amateurs werden geselecteerd voor het Theaterfestival 2009: Amateurs is geïnspireerd op de film Amator uit 1979 van de Poolse cineast Krzysztof Kieslowski. Daarin zien we een echtpaar weemoedig terugblikken op hun leven. Ooit dachten ze aan... Lees verder >>

Stalker en Amateurs werden geselecteerd voor het Theaterfestival 2009: Amateurs is geïnspireerd op de film Amator uit 1979 van de Poolse cineast Krzysztof Kieslowski. Daarin zien we een echtpaar weemoedig terugblikken op hun leven. Ooit dachten ze aan de grijze alledaagsheid te ontsnappen door hun dromen na te streven. Beiden hoopten op een artistieke carrière: hij als filmmaker, zij als avant-gardeactrice. Beiden waagden de sprong. Beiden keerden gedesillusioneerd terug naar hun gewone bestaan. U bent getuige van hun geschiedenis en hun verdere leven.De indringende monoloog Stalker is gebaseerd op de gelijknamigefilm uit 1979 van de Russische cineast Andrei Tarkovski. Stalker is mede door de bijzondere setting - een huiskamer - een heel intense, emotionele ervaring. Zes mensen worden geconfronteerd met een ijzersterke speler en een verhaal over de zoektocht naar waarheid en zuiverheid.

... Lees verder >>

Een komedie over rouwverwerking
Een voorstelling over de absurde uren en dagen na een overlijden.
Over de chaos en de potsierlijkheden die de nabestaanden met elkaar beleven.
Over de intense overgevoeligheid en het hyperzelfbewustzijn dat toeslaat.Lees verder >>

Een komedie over rouwverwerking Een voorstelling over de absurde uren en dagen na een overlijden. Over de chaos en de potsierlijkheden die de nabestaanden met elkaar beleven. Over de intense overgevoeligheid en het hyperzelfbewustzijn dat toeslaat. Over de verwoede pogingen alles te begrijpen en onder controle te hebben op een moment in het leven dat zoiets nou net niet mogelijk is. bron: T.I.N Praten is graven van almaar diepe greppels, net zolang tot ieder van ons op zijn eigen, heel kleine en heel onbereikbare stukje grond staat, zegt Awram in deze komedie over rouwverwerking, waarin pijnlijk duidelijk wordt dat hoe meer de mensen met elkaar praten, des te groter zij van elkaar verwijderd raken. Midden in de nacht ontmoeten vier mensen elkaar in het huis van Awram waar vlak daarvoor zijn partner Roy is overleden. Met Vera, de zus van de overledene en haar man Broes haalt hij herinneringen op aan de man met wie hij ruim veertien jaar samenwoonde. Later verschijnt ook Ster, een oude geliefde van zowel Vera als van haar overleden broer. In de gesprekken die zij voeren in het bijzijn van de opgebaarde dode, worden de onderlinge, moeizame verhoudingen tussen deze mensen blootgelegd en pijnlijke herinneringen opgerakeld. De relatie tussen Awram en zijn partner, de band van Vera met haar broer, het huwelijk tussen Broes en Vera, allen vertonen ze scheuren. Daarbij brengen de ontboezemingen van Ster zaken aan het licht, die nog meer verwarring en teleurstelling zaaien bij alle individuen persoonlijk en in de relaties onderling. De aanwezigheid van de dood, roept vragen op over het leven. Alle personages worstelen met de kwestie hoe mensen tegenover elkaar staan, waarom ze wel of niet bij elkaar blijven en of mensen elkaar ooit echt kunnen bereiken. Alle liefde is verbeelding, merkt Vera op. Allemaal zitten zij opgesloten in de ideeën die zij gevormd hebben over de ander en over dat leven met de ander. Het vastklampen aan deze illusie maakt het besef alleen te zijn echter des te groter. Toch is er in deze woestenij van verwarring en verdriet wel een reden om bij de ander te blijven, een onderlinge verbondenheid die als laatste strohalm enigszins houvast biedt in het onzekere bestaan. Met Vrede won Rob de Graaf de Nederlands-Vlaamse Taalunie Toneelschrijfprijs 2007. Uit het juyrapport: Vrede is zuiver van taal, de karaktertekening is ongelooflijk knap en menselijk, de gelaagdheid en diepgang van de onderlinge relaties immens, de gesprekken die gevoerd worden zijn wezenlijk van begin tot eind. Vlijmscherp weet hij de ontreddering in het aangezicht van de dood te treffen. Vrede ging op 25 november 2006 in première bij het gezelschap Keesen&Co in de regie van Willibrord Keesen.

Een man en een vrouw die al jaren samen zijn hebben zich terug getrokken uit de grote stad om de gezonde rust te zoeken van een eenvoudig leven op een Waddeneiland. Ze worstelen met hun teleurstellingen: de wereld en hun loopbaan zijn niet geworden wat... Lees verder >>

Een man en een vrouw die al jaren samen zijn hebben zich terug getrokken uit de grote stad om de gezonde rust te zoeken van een eenvoudig leven op een Waddeneiland. Ze worstelen met hun teleurstellingen: de wereld en hun loopbaan zijn niet geworden wat ze er ooit van hadden gehoopt en ook met hun liefde blijft het behelpen. In de loop van het stuk wordt duidelijk dat ze ook op de vlucht zijn voor de herinnering aan een fataal ongeluk, waarvoor ze wellicht allebei een deel van de verantwoordelijkheid dragen. Tot een oplossing, een bevrijding of zelfs maar een climax leidt ‘Schuur’ niet: Na iedere doorwaakte nacht volgt er een nieuwe dag – een dag waarop ze zullen blijven proberen om er samen toch het beste van te maken. opvoergegevens: Dood Paard Rob de Graaf (1952) is als schrijver onder andere verbonden aan Dood Paard en Keesen & Co. Tot 1993 was hij verbonden aan Nieuw West dat hij mee heeft opgericht.

Een bundel " Ter Plekke "met 2 nieuwe stukken van Rob de Graaf en Marcel Lenssen . Verschenen bij het Brabantse festival Ter... Lees verder >>

Een bundel " Ter Plekke "met 2 nieuwe stukken van Rob de Graaf en Marcel Lenssen . Verschenen bij het Brabantse festival Ter Plekke

bron: T.I.N.

Hebben de stukken van Rob de Graaf vaak iets kwetsbaars en geslotens, omdat je deelgenoot wordt van een moeizaam in stand gehouden utopie die elk moment kan breken, in Geslacht is – zoals de titel al voorspelt - de illusie al gebarsten.... Lees verder >>

bron: T.I.N. Hebben de stukken van Rob de Graaf vaak iets kwetsbaars en geslotens, omdat je deelgenoot wordt van een moeizaam in stand gehouden utopie die elk moment kan breken, in Geslacht is – zoals de titel al voorspelt - de illusie al gebarsten. Ongetwijfeld geinspireerd door de klassieker Who is afraid of Virginia Woolf drinken en roken de twee aftandse yuppen Yokram en Chra erop los en vitten op elkaar met venijn en humor als in een vernietigend spel. Ook in het bijzijn van hun 'beste vriend' Attergat, die zijn nieuwe liefde uit Chili komt voorstellen, draait alles om hun onderlinge woordenstrijd, vol krachtige metaforen, die zich vooral richt op uiterlijk en lichaamsveroudering. Toch heeft ook dit gezelschap zijn geslotenheid. Met stuitend gemak wordt de Chileen als een exotisch natuurwezen weggezet. Hij zal wel een gelukszoeker zijn, wordt veronderstelt, en de gastvrouw oppert dat zijn man-zijn wordt onderdrukt in zijn homoseksuele relatie en biedt zich aan hem aan. Een vergelijking kan niet uitblijven met de Nederlandse samenleving die, onderling verdeeld, een eenheid probeert te vormen ten opzichte van asielzoekers en andersdenkenden, en ze als collectief een stempel opdrukt. Een existentiële wanhoop blijkt bindend. De relatie tussen Yokram en Chra, met hun patserige sekte-namen, is even veelzeggend. Yokram is de intellectueel die geen weerwoord heeft tegen de macht van het kapitalisme, waar hij ooit tegen streed door als kraker destructie te bepleiten. Uiteindelijk is hij getrouwd met een ondernemer, die haar leven in het teken van haar bedrijf en het geld heeft gezet. De twee houden elkaar in een verstikkende wurggreep. Zelfs als Chra door kanker wegteert, blijft Yokram haar trouw. Slachtoffer van hun spel wordt het verse paar. Attergat, die nog enig idealisme leek te koesteren, verenigt beide keerzijden. Hij is als voormalig kraker bedrijfseconomie gaan studeren en vervolgens als wethouder in een stadsdeel beland, verantwoordelijk voor de stratenaanleg. Voor zijn avontuur met de Chileen en in de hoop op een nieuwe jeugd heeft hij zijn baan opgegeven. Maar even makkelijk als hij bezweert van hem te houden, zegt hij uit te kijken naar iets nieuws zodra de Chileen weg is. Deze keert terug naar zijn land om te trouwen met de vrouw die op hem wachtte. Het beviel hem toch niet echt in Nederland, te koud en kil - ook de zogenaamde natuurmens blijkt enig pragmatisme niet vreemd. Geslacht ging op 5 februari 2004 in première, gespeeld door Dood Paard. FragmentChra en Kilo[In het huis van Attergal]KiloQué bebes? Cerveza, té....ChraNo...- yes...- tea...-No Spanish, me....- No alcohol either...- ha ha haIt's OK with you?Where Attergal?KiloHe works...- I don't knowChraListen, you...- don't tell him I been here, OK? There's no need toKiloWhy you come?ChraI don't knowI want to come...- to talk to you...-Godverdomme, kan ik niet gewoon...-Dat Engels, dat gaat nietCan I speak Nederlands?KiloYesJaI can understandI go to language school nowAnd Attergal always...-ChraAttergal, Attergal altijd...-Daar gaat het me juist om, jongenIk dacht aan hoe je hier zit, zo beklemdAls een pad in een te klein terrariumHeb je wel goed over alles nagedacht, toen je daar in dat land van je nog lekker onder je strooien hoed in de zon zatIk weet het nietIk dacht - misschien wil je wel eens praten't Is toch anders, lijkt me, met een...-Of maakt jou dat niets uit? Vrouwen, bedoel ik - kan dat je echt niets schelen? Ik kan het me niet voorstellen...-Ik zag je zo kijken, toen, zo geknakt en dat heeft me niet los gelatenWeet je - ik zit ook klem in..- in allerlei dingenKiloPerdónTengo que irme un momento[Kilo af; Chra blijft gewoon doorpraten, alsof hij er nog is]Chra Ik heb altijd zo hard moeten werken om op mijn benen te blijven staanEn daarbij ben ik zo alleen geweestJe hebt hem gezien - YokramDie is zo volkomen met zichzelf bezigHij heeft zogenaamd boeken gelezenHij heeft een visie op de wereld, schijnt het - al heeft hij aan mij nooit uit kunnen leggen wat het nu precies is, dat wat hij allemaal zietSamen nieuwsgierig zijn we allang niet meerWat ons bij elkaar houdt is alleen nog maar gewenning - of misschien moet je het wederzijds medelijden noemenCompassie van de machtelozenWe blijven naar elkaar lachen, zoals apen doen wanneer ze willen laten zien dat ze niet op vechten uit zijnDaarom woon ik in mijn hongerEn daarom woont in mij de hongerMijn lichaam gaat langzaam kapot, KiloIk weet niet wat ik verder nog moetIk weet niet hoe ik het kan verdragenJij hebt dat toch ook, ik heb het gezienLaten we...- Jezus, wat zeg ik allemaalKilo?[Kilo op]ChraWat zeg je tegen me?Je moet iets zeggenIk vind jou zo'n vat vol zoete olieJe mag me niet teleurstellenWeet je echt niet hoe het voelt?Echt niet? Nooit?Ik heb nog iets zachts dat je aan kunt rakenAls je niet te hard duwt - want dan voel je mijn bottenKiloKom Probeer het, alsjeblieftLaat me niet voor niets gekomen zijnKiloPleaseI don't...-ChraJa welNiet zeggen dat je dat niet wilHoe kun je zeggen dat je 't niet wil als je niet weet wat het is?KiloWhat is it you want?You think I'm all alone?You think I'm not happy?ChraNot happy? You?Ja - preciesDaar gaat het juist omTwee keer ongelukkig, dat is een basis, jongenWij kunnen elkaar bevrijdenIk heb je zoveel uit te leggenEn ik zie, ik weet dat je het zult begrijpenYou You honestYou natureYou butterfly, hoe heet hetI aloneI business woman, you knowMaking money all the timeSo sadKiloI don't want moneyPlease...-Chra Nee - dat bedoel ik toch helemaal nietHet enige Het enige wat ik wel bedoel...-Het is koud, KiloHet is koud en jij moet me vasthoudenJij moet een man zijn, een dierDe pony waar ik op reed toen ik een meisje wasKiloIt's better you goAttergal comes homeChraIk kom naar je toeIk kom kruipend naar je toe, KiloAls het kanAls het magKiloSorryI feel bad You must understand that I...-ChraOKNiet zeggenIk weet het, ik begrijp hetIk ben een gruwel voor je oogIk ben een vrouw, een Europees skeletEen onbewoonbaar huis, dat ben ikEen koude grot waaruit het doodsvocht komt gedruppeldEn die grot, daar wil jij niet naar binnenEn jij loopt liever in de open luchtHoe heette dat park? Concepción...-KiloAnunciaciónChraAch, man, wat kan mij dat schelenAls jij niet naar mij luistert, wat heb ik dan met jou te makenNog meer egocentrisme - dat verdraag ik nietKiloYou do not take me seriousI am no oilI am a manChraAls je een man was dan deed je wel andersDan zou je op zijn minst een poging doen om de bloem die ik je voorhoud te plukken - al is het ook niet meer dan een pluizige paardebloem[Attergal op]AttergalChraWat zie je eruitIk bedoel...-SorryGaat het?Ik wist niet dat je hier zou zijnChraJe moet het doenHij moet het doen, AttergalZeg jij het dan tegen hemHij moet het van me aannemenOf heb ik nergens recht op?Ik heb geen contact meerMet niets en met niemandIk weet wat verrotting isLaat me tochEn laat hem tochHij wil hetHij wil het net zo erg als ik, alleen hij weet het nog niet Hij heeft nee gezegdHij heeft nee tegen mij gezegd maar ik ben al niet kwaad meerAttergal...-Kilo...-Please…  pers'Het gaat slecht met de moderne Europeaan, lijkt Rob de Graaf met zijn toneelstuk te willen zeggen. Hij is egocentrisch, eenzaam, verward en affectief verwaarloosd. Idealen heeft hij niet meer en het enige waarvan hij is bezeten, is zijn eigen sterfelijkheid.' (…) 'De tekst kent alleen maar hoogtepunten, geestig en pijnlijk tegelijk, en Dood Paard vond een vorm waarin niet alleen plaats is voor satire maar ook voor compassie. Soms slaat het realistische kamerspel van Manja Topper, Gillis Biesheuvel, Oscar van Woensel en Anil Jagdewsing ineens om in een pathetisch carnaval. Schmink wordt opgesmeerd, Bach opgezet en een optocht van erbarmelijke schertsfiguren trekt voorbij, met een groteske Christus-aan-het kruis en wenende volgelingen. Het is om te huilen en om te lachen tegelijk, en een groter compliment kan ik niet verzinnen.' (Anneriek de Jong, NRC Handelsblad, 17-02-2004)'Onder dit spervuur van wansmaak, kitsch en feestelijke gekte blijft het drama schrijnen. Het drama openbaart zich als een soort virus van onmacht dat zich thuis voelt in deze chaos van zachte kussens, scherpe tongen en relativerende, tegendraadse speelstijlen. Geen ontkomen aan.' (Peter van Strien, Dagblad van het Noorden, 27-02-2004)