Toneelspelen in de tegenwoordige tijd

een veldboek voor de vertellende toneelspeler

Weer verschenen.

Het boek beschrijft de essentiële elementen van het vertellende toneel en de techniek van het vertellende toneelspelen. Het beoogt deze elementen beschikbaar te maken voor degenen die werken in de praktijk van het theater – toneelspelers, regisseurs, speldocenten, decorontwerpers -, en het vertellende toneel een permanente plaats te geven binnen de zo gevarieerde theatercultuur.

<dl><dd>Deel 1. Techniek van het vertellende toneelspelen, is vooral van praktische aard. Het beschrijft de verschillende identiteiten van de toneelspeler en wat hij doet als hij speelt, in feite wat toneelspelen eigenlijk is. Daarna volgt een beschrijving van de belangrijkste vaardigheden en instrumenten van het vertellend toneel, in vergelijking met die van Stanislavski’s techniek van de identificatie en het psychologisch realisme, en Brecht’s techniek van het episch toneel en de vervreemding. Veelvuldig wordt verwezen naar voorbeelden uit Binnerts’ eigen praktijk als regisseur. Dit deel bevat ook oefeningen om de toneelspeler te helpen waarlijk aanwezig te zijn als zichzelf op het toneel.</dd><dd>Deel 2. Een verhaal vertellen – de workshop, beschrijft een serie oefeningen die kunnen leiden tot het vertellend spelen van een rol. De workshop gaat uit van het vertellen van een verhaal uit de eigen biografie van de deelnemer/toneelspeler. De opeenvolgende stappen die gezet kunnen worden om daarvan eerst afstand te nemen en dan weer dichterbij te komen, kunnen bijdragen aan het bewustzijn van de toneelspeler over zijn viervoudige identiteit en de natuurlijke afstand tussen hem en de rol(len) die hij speelt. Tegelijkertijd krijgt hij de techniek van het vertellende spelen in de vingers.</dd><dd>Deel 3. Oorsprongen, dilemma’s, paradoxen, conventies, stromingen en methodes, gaat, in vogelvlucht, in op de geschiedenis van het toneelspelen, de moeilijkheden van de toneelspeler, de behoefte aan realisme en het ontstaan van het realisme als conventie en stijlvorm in het toneel. Dit alles wordt steeds in verband gebracht met de ontwikkeling van de toneelbouw en de theaterarchitectuur. Ook wordt uitvoerig stilgestaan bij de twee grote toneel(speel)conventies die de twintigse eeuw in hun greep hebben gehouden: die van het psychologisch realisme van Konstantin Stanislavski en die van het episch realisme van Bertolt Brecht.</dd></dl>